K. Γιαζιτζόγλου: Πόσα προβλήματα μπορεί να λύσει ένα χωροταξικό πλαίσιο

Centrorochas banner ad
Assimagra banner ad
Eltrak banner ad

Του Κωνσταντίνου Γιαζιτζόγλου, Πρoέδρου του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων

Το νέο χωροταξικό πλαίσιο για τη βιομηχανία είναι αναντίρρητα ένα βήμα προς τα εμπρός. Ιδιαίτερα για τον εξορυκτικό κλάδο, οι ρητές αναφορές στις ορυκτές πρώτες ύλες και τη θέση τους στις αλυσίδες αξίας ήταν κάτι το οποίο θα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και αρκετό καιρό.  Υπάρχει μια σαφής προσπάθεια να επιλυθούν ζητήματα τα οποία εκκρεμούσαν και να δοθεί μία πιο «ξεκάθαρη» εικόνα για τι επιτρέπεται σε κάθε περιοχή.

Saracakis banner ad
Natural Stone Institute banner ad

Επί της αρχής, κάθε χωροταξικό πλαίσιο προσπαθεί να προκαθορίσει το ποιες χρήσεις προκρίνονται σε ποιες γεωγραφικές περιοχές και, το κυριότερο, να καθορίσει τρόπους επίλυσης των διαφορών θα προκύψουν.

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Η χωροταξική νομοθεσία εκτείνεται τόσο οριζόντια, όσο και κατακόρυφα.  Πρόκειται για ένα μεγάλο αριθμό νομικών κειμένων τα οποία αλληλεπικαλύπτονται και αλληλοεπιδρούν, προκαλώντας εύλογη ανησυχία. Η χρήση μη τεχνοκρατικών όρων, σε κείμενα που εκ των πραγμάτων προσπαθούν να επιλύσουν τεχνοκρατικά ζητήματα, η έλλειψη ενός κεντρικού συντονιστή, η σύνταξη διαφόρων κειμένων σε διαφορετικές χρονικές συγκυρίες και από διαφορετικούς μελετητές, δημιουργεί προβλήματα. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού νομοθετικού συστήματος (πολυνομία και κακονομία), τότε οι οιωνοί  δεν είναι άριστοι.

Ξεφεύγει από τους στόχους αυτού του άρθρου η ανάλυση των σημείων που είναι θετικά ή αρνητικά. Το σημαντικό είναι να δοθεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Η βιομηχανία, η εφοδιαστική και η εξόρυξη πρέπει να υπάρχουν στη χώρα μας, ούτως ώστε να διασφαλίζεται μία ισόρροπη οικονομική ανάπτυξη. Με αυτό το δεδομένο, η χωροθέτηση τους πρέπει να γίνει ώστε να διασφαλίζεται η μικρότερη δυνατή όχληση, αλλά και η εύρυθμη – και ανταγωνιστική –  λειτουργία τους.

Κλείνοντας, θα ήθελα να προσθέσω μια παράμετρο που σπάνια συζητείται. Η περιβαλλοντική επιβάρυνση από ένα έργο πρέπει να αξιολογείται συνολικά. Όλοι χρειαζόμαστε οικοδομικά υλικά – αλλιώς δεν θα υπάρχουν σπίτια, νοσοκομεία, δρόμοι και σχολεία – αλλά κανείς δεν θέλει το λατομείο στη γειτονιά του. Αν όμως διώξουμε το λατομείο 100 χιλιόμετρα μακριά, η πρόσθετη  περιβαλλοντική επιβάρυνση από την αύξηση της απόστασης μεταφοράς του υλικού ξεπερνάει οποιοδήποτε περιβαλλοντικό «όφελος» από την μη χωροθέτηση του δίπλα στην κατανάλωση. Το να βλέπει κανείς μόνο ένα κομμάτι της πραγματικότητα μπορεί να βολεύει τον ίδιο αλλά δεν εξυπηρετεί το συνολικό συμφέρον της κοινωνίας.

Saracakis banner ad